ความสุข บน ความทุกข์

ตอนเด็ก…ผมชอบชกมวย…มันทำให้เด็กวัดอย่างผม…โด่งดัง…
มีเกียรติ…มีคนรับหน้าถือตา…มีคุณค่าในสายตาผู้คน…
แม่ผมรู้ข่าว…สั่งให้เลิกชก…
แม่ไม่ชอบ…เห็นแล้วจะเป็นลม…
ถ้าไม่เลิกชก…จะกลายเป็นเด็กดื้อ…ไม่รักแม่…อกตัญญู…
ผมจึงต้องเลิกชกมวย…แม่มีความสุขมาก…

แต่ผมกลับมาเป็นเด็กวัด…
กระจอก…ไร้ค่า…น่ารังเกียจ…เหมือนเดิม…
ผมทุกข์ทรมานใจ…กับความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่…
ที่มันหลุดมือไป…

ผมหันมาเล่นกีฬา…อย่างเอาเป็นเอาตาย…
ผมกลายเป็นตัวแทนโรงเรียน…ในกีฬาทุกประเภท…
ชื่อเสียงกลับมาโด่งดัง…มีคุณค่า…เนื้อหอม…สาวติดตรึม…
มีความสุขและภาคภูมิใจมาก…อีกครั้ง…

แม่รู้ข่าว…ห้ามไม่ให้เล่นกีฬา…
กลัวเหนื่อย…ตากแดดทั้งวัน…กลัวไม่สบาย…

พระที่วัด…ก็พลอยเห็นชอบไปกับแม่ด้วย…
พอเห็นเด็กวัดเล่นกีฬา…ก็เรียกมาตี…
บังคับให้อ่านหนังสือ…หางานหนักๆมาให้ทำ…

สรุปว่า…เด็กไม่มีสิทธิ์ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก…
ตัวเองชอบ…ตัวเองมีความสุข…

แต่ต้องทำในสิ่งที่…พ่อแม่…ครู…ผู้ปกครอง…
รัก…ชอบ…มีความสุข…

ต้องกินอาหารที่พ่อแม่…อยากให้กิน…
ผักเยอะๆ…ผลไม้เยอะๆ…โปรตีนเยอะๆ…อยู่ในชามเดียวกัน…
ผู้ใหญ่ยังกินไม่เท่า…แต่บังคับให้เด็กกิน…

ต้องซื้อเสื้อผ้าอย่างที่แม่ชอบ…คือ…โครตโบราณเหมือนแม่…
ไปไหน…เพื่อนล้อ…ตกยุค…ตกสมัย…เสี่ยว…เชย…
ขาดความเชื่อมั่นใจตัวเอง…

ต้องเรียน…อย่างที่พ่อแม่ชอบ…และอยากให้เรียน…
แต่ลูกไม่ชอบ…เครียดทุกวัน…ทุกข์ทรมานตลอดปี…
สุดท้ายโดดตึก…ฆ่าตัวตาย…
ปัจจุบันนี้พ่อแม่ใช้ลูก…
เป็นเครื่องมือผลิตความสุขให้แก่ตัวเอง…
โดยไม่สนว่าลูก…จะทุกข์ทรมานเพียงใด…
ถ้าอยากให้ครอบครัวมีความสุข…
ต้องเปลี่ยนวิธีคิดครับ…

ต้องให้ลูกทำ…ในสิ่งที่เขาอยากทำ…
ให้ลูกเป็น…ในสิ่งที่เขา…อยากเป็น…
ให้ลูกเรียน…ในสิ่งที่เขาถนัด…และทำได้ดีที่สุด…

เมื่อลูกได้ทุกอย่างที่เขาชอบ…ที่เขาต้องการ…
เขาจะมีความสุข…สุขภาพจิตดี…สังคมดี…
เชื่อมั่นใจตัวเอง…เรียนเก่ง…

พ่อแม่…รักลูก…เห็นลูกมีความสุข…เราก็มีความสุขด้วย…
พ่อแม่ลูก…กอดกันทั้งวัน…บอกรักกันทั้งวัน…
มีความสุขกันทั้งวัน…
นี่คือสุดยอดปรารถนาของครอบครัว…

มีเงิน 100 ล้าน…แต่พ่อแม่ลูกทะเลาะกันทุกวัน…
เงินจะมีประโยชน์อะไร…?
พ่อรวย…สอนลูก…

ลูกสาวผม…เฮี้ยวมาก…
ไม่พอใจกวาดหมดโต๊ะ…ตั้งแต่ 6 ขวบ…

มันก้าวหน้ากว่าพ่อ…
ผมอาละวาด…กวาดหมดโต๊ะตอนอายุ 17…
พฤติกรรมลูกแบบนี้…
ผมรู้ได้ทันทีว่า…วิธีเลี้ยง…ผิด…
เด็กถูกบังคับมากจนเกินไป…จนทนไม่ไหว…
กดอารมณ์ไม่อยู่…จึงระเบิดออกมา…

วิธีแก้ไข…ง่ายมาก…
เปลี่ยนวิธีเลี้ยงเป็นตรงกันข้าม…กับที่เคยเลี้ยงมา…
ใช้ลูกเป็นจุดศูนย์กลาง…
อยากกินอะไร…อยากทำอะไร…
อยากเรียนอะไร…อยากแต่งตัวแบบไหน…บอกมา…
ลูกสามารถทำได้ทุกอย่าง…ตามที่ลูกต้องการ…
พ่อมีหน้าที่คอยสนับสนุน…
ทำให้ความคิดของลูกเป็นจริง…

ผมมีหน้าที่แค่ตั้งคำถามว่า…ทำไมถึงอยากทำแบบนี้…?
ขอเหตุผลว่า…ทำแล้วได้ประโยชน์อะไร…?
มีข้อดีกี่ข้อ…ข้อเสียกี่ข้อ…?
ข้อดีกับข้อเสีย…อันไหนมากกว่ากัน…?
แล้วให้ลูกสรุปว่า…ควรทำหรือไม่ควรทำ…?

ถ้าสรุปว่าไม่ควรทำ…ก็จบไป…
แต่ถ้าสรุปแล้วว่า…ควรทำ…ก็จะตั้งคำถามว่า…
เมื่อเกิดข้อเสีย…หรือเกิดปัญหาขณะที่จะทำ…จะแก้ไขยังไง…?
เมื่อลูกบอกวิธีแก้ไขแล้ว…ก็ลุยเต็มที่…
ทำให้ความคิดทุกความคิดของลูก…นั้นสำเร็จ…

ลูกสาวผม…วางแผนชีวิตตัวเองทุกเรื่อง…ตั้งแต่อายุ 7 ขวบ…
ไปเรียนอเมริกา…ตั้งแต่อายุ 15…
ติดต่อโรงเรียนเอง…ทำวีซ่าเอง…ทำทุกอย่างด้วยตัวเอง…
พ่อแม่มีหน้าที่สนับสนุน…ตามที่เธอขอให้ช่วย…เท่านั้น…

ตอนนี้อายุ 20…ผมเหมือนไม่มีลูก…
ไม่ต้องดูแล…ไม่ต้องบอก…ไม่ต้องสอน…
เธอตัดสินใจเองทั้งหมด…พ่อแม่ทำหน้าที่แค่รายงาน…
แล้วส่งค่าใช้จ่ายให้…เท่าที่จำเป็น…เท่านั้น…

ชีวิต…มีความสุขมาก…
ลูกไม่เคยดื้อ…และไม่เคยเถียงผม…แม้แต่คำเดียว…

สาเหตุเป็นเพราะ…
ผมไม่เคยสั่งให้ลูกทำตามที่ผมชอบ…ทำตามที่ผมอยากให้ทำ…
ผมต่างหาก…ที่ทำทุกอย่างตามที่ลูกชอบ…

เมื่อลูกได้ทำ…ในสิ่งที่เขารัก…เขาชอบ…
เขาก็มีความสุข…
เมื่อลูกมีความสุข…
ผมก็มีความสุข…ที่เห็นลูกมีความสุข…
สุดยอดปรารถนาของพ่อแม่คือ…ได้เห็นลูก…มีความสุข…

พ่อแม่ทุกคนครับ…ถ้าอยากมีครอบครัวที่มีความสุข…
ต้องเปลี่ยนวิธีคิดใหม่ครับ…
เดิม…ฐานความสุข…อยู่ที่ตัวเรา…

เราจะมีความสุขก็ต่อเมื่อ…
ลูกสนองความต้องการของเรา…

แนะนำ

dominic kurt

dominic kurt

ก็แค่คนที่ชอบการเล่นกล้าม เพาะกาย คนหนึ่ง... ##@ LIVE WITH STRONG LIFE @##

Comment :

บทความเพาะกายที่น่าสนใจ


บทความวิธีหรือเทคนิคเล่นกล้ามส่วนต่างๆ


บทความน่าสนใจสำหรับคนที่กำลังลดน้ำหนัก


หมวดวิตามิน สุขภาพร่างกาย